قالب‌های مواد کامپوزیتی معمولاً ساختاری چند لایه دارند که عمدتاً از یک لایه پوشش ژل قالب، لایه‌های مواد تقویت‌کننده و ساختار پشتیبانی خارجی تشکیل شده است. لایه پوشش ژل قالب، سطح کار قالب است که به مقاومت حرارتی عالی، مقاومت در برابر سایش و براقیت نیاز دارد. ضخامت آن معمولاً در حدود 1 میلی متر کنترل می شود و در دو لایه اجرا می شود. لایه ها ساختار اصلی قالب هستند که از یک ماتریس رزین و مواد تقویت کننده تشکیل شده است. ماتریس های رزینی رایج شامل رزین ایزوفتالیک، رزین وینیل استر و رزین اپوکسی می باشند. مواد تقویت‌کننده اغلب از تشک رشته‌ای خرد شده، تشک سطحی یا فیبر کربن برای افزایش استحکام، سفتی و پایداری حرارتی قالب استفاده می‌کنند.
در فرآیند layup، اولین layup بسیار مهم است. بسته به پیچیدگی شکل قالب، تشک سطحی 30 گرم بر متر مربع، 300 گرم در متر مربع، یا 450 گرم در متر مربع رشته خرد شده را می توان انتخاب کرد، با استفاده از فرآیند لمینت M450×4~{6}}RX×N برای اطمینان از رسیدن قالب به ضخامت مورد نیاز. وظیفه اصلی ساختار خارجی قالب توزیع یکنواخت نیروهای خارجی به سطح قالب است و از تغییر شکل جلوگیری می کند. طراحی آن باید اصول خاصی را رعایت کند. به عنوان مثال، ساختار باید تقریباً 1/4 فوت بالاتر از سطح قالب آویزان شود. پس از قالب گیری، سطح قالب نیاز به سنگ زنی و پرداخت ریز دارد که با کاغذ سنباده مرطوب 800 گریت شروع می شود و به تدریج تا 2000 گریت افزایش می یابد تا به کیفیت سطح درجه A برسد.
قالب های مواد کامپوزیتی معمولاً دارای ویژگی هایی مانند ابعاد دقیق و پایدار، کیفیت سطح خوب، استحکام و چقرمگی کافی، استحکام خوب، سهولت کار، و ایمنی و قابلیت اطمینان هستند.